Coronkels

Over Coronkels

Coronkels, een samentrekking van Corona en Kronkel (pseudoniem van Simon Carmiggelt), is de verzamelnaam voor mijn serie korte verhalen die ik vanaf het begin van de Corona-crisis schrijf. Het woord is bedacht door mijn man Henk.

Het idee ontstond, nadat ik een stukje voor mijn clubblad 'De Juiste Toon' schreef: 'Collecte in het Weidebloemkwartier'. Dat clubblad kwam veel later en uitsluitend digitaal uit. Inmiddels was ons twee-jaarlijkse concert in de Goudse Schouwburg geannuleerd, reden om 'Vrij! Vrij? Vrij!' te schrijven. Aangezien toen zo'n beetje alle publieke activiteiten stil lagen, bood ik dit stukje ook aan aan de (plaatselijke en regionale) kranten, als bijdrage voor Bevrijdingsdag, zonder resultaat.

Het Gouds Dagblad, dat online verschijnt, plaatste het wél.  Om bij mijn volgende stukje 'Hup Holland Hup' mij een plaats als vaste columniste te gunnen. Sindsdien schrijf ik elke week een Coronkel. Via de knop 'Nu lezen' of via 'Verhalen' komt u snel bij zo'n Coronkel; de nieuwste staat bovenaan in de lijst. Maar probeer gerust eens een Coronkel van een vroegere datum. Herkenning?

Ik hoop natuurlijk dat aan deze mondiale crisis snel een einde komt en dat we onze samenleving weer vorm kunnen gaan geven. Hoe? Dat is afwachten. Tot die tijd wil ik elke week een Coronkel schrijven en hoop ik dat mijn lezersgroep groeit en er blij van wordt.

Over de schrijver

 

De schrijver van Coronkels, Marianne de Jong

Marianne de Jong

 

Mijn hele leven schrijf ik verhalen. Uiteraard op school de opstellen, later voor mijn muziekvereniging ook stukjes in het clubblad, persberichten en presentaties. Schrijven is pure ontspanning. Mijn diverse banen, mijn hobby’s, mijn dagelijkse wandelingen, mijn ontmoetingen met zoveel verschillende mensen; voor mij is het allemaal inspiratie. Voor korte verhalen en -het begin van- een roman.

Toen Nederland op slot ging vanwege Corona had ik ineens tijd genoeg om nog veel meer te schrijven. Mijn muziekvereniging ging op slot, muziek maken in groepsverband was niet meer  mogelijk. Mijn maatje, voor wie ik mantelzorger ben, zat in lock-down. Geen bezoek mogelijk. Net als bij zoveel anderen, voor wie de dag er ineens heel anders uitzag.

Dat gaf mij het idee om met mijn Coronkels te beginnen; verhalen in Corona-tijd. Soms actueel, soms emotioneel, soms hilarisch, maar altijd bedoeld om ontspanning te bieden en een lach te brengen. Of herkenning?

 

Ik had iedereen uit mijn adresboek een verhaaltje gestuurd, met de vraag of ze het leuk vonden.

Wát een reacties! Zo leuk. Om op deze manier eenzame(re) mensen te bereiken en hen een mooi moment te bezorgen. Een ‘koekje bij de thee’ om het maar zo te zeggen. Mijn lezersgroep groeide, ook niet-eenzame mensen lezen mijn Coronkels. En daar is niets mis mee!

De gedachte om nog meer mensen te bereiken werd omgezet in daden: internet biedt mogelijkheden om iedereen kennis te laten maken met mijn Coronkels. En andere verhalen.

 

Mijn jongste neef, Ferran, bouwde een website, die hier te bewonderen is.

Ik zou zeggen: geniet er van!